Osobne pomieszczenie, siadam obok rodziny i się przedstawiam. Biorę osobę, która zostanie z rodziną.
Nazywam się …, jestem lekarzem, który prowadził resuscytację Pani męża. Usiądę obok Pani.
Pytam, co rodzina wie i co widziała. Jeśli była przy resuscytacji — wie już bardzo dużo.
Co Pani już wie o tym, co się stało?
Na SOR rodzina prawie zawsze chce wiedzieć od razu — zamiast pytać, zapowiadam.
Niestety, muszę przekazać Pani bardzo złą wiadomość.
Krótko, bez żargonu i eufemizmów. Słowo „zmarł”. Potem cisza.
Mimo wszystkich naszych działań serce Pani męża nie podjęło pracy. Pani mąż zmarł.
Nazywam emocję, milczę, jestem obecny. Odpowiadam na pytania o cierpienie i winę.
Widzę, że to dla Pani ogromny cios. Zrobiła Pani wszystko, co mogła — wezwała Pani pomoc.
Pożegnanie, kto zostanie z rodziną, do kogo zadzwonić, formalności — po kolei. Zostawiam kontakt.
Może Pani teraz pożegnać się z mężem. Czy jest ktoś, do kogo możemy zadzwonić?